Het gouden duo – Sensitiviteit en yoga


Het gouden duo – Sensitiviteit en yoga

Een van mijn yogastudenten wees mij onlangs op de uitnodiging om gastblogger te worden bij Eat. Pure.Love. Als yogadocente met een winkel in natuur-, bio-, streek- en fairtrade producten en, niet te vergeten, waar Bakker Edo, mijn idool en geliefde, zijn gezonde houtoven gebakken speltbroden en (iets minder gezonde, maar wel lekkere) vlaaien verkoopt, als co-auteur van Natuurlijk Samen Koken, een boek vol verantwoorde recepten wat in november uitkomt en als tikje sensitief persoon, vond ik dat ik aardig in het profiel paste.

Ideeën worden werkelijkheid

Ik ga graag op uitnodigingen in, waarbij ik weleens vergeet dat mijn agenda dat weliswaar toelaat, maar mijn energiehuishouding niet altijd. Voor ik het wist, had ik een email gestuurd met de vraag of ik gastblogger mocht worden. Snel volgde een enthousiaste reactie: “Stuur maar een proefblog.”

Wat ook snel volgden waren een oplopend aantal vlaaienbakworkshops in de agenda van het bakkertje, aanvragen voor markten om zijn product te verkopen, de start van een nieuwe basiscursus yoga, bezoekjes van familie, de administratie van het derde kwartaal, ideeën voor yoga thema avonden, want ik had de smaak zo goed te pakken. Voor ik het wist sloot ik de eerste thema avond af met het voor de studenten inmiddels welbekende drie keer OM. Heerlijk hoe ideeën tot werkelijkheid worden.

bubbels

In zes maanden tijd hebben we iets schitterend opgebouwd, maar de golf van enthousiasme heeft mij iets te ver weg van mijn eigen eilandje gespoeld. Sensitieve personen hebben de neiging de aandacht snel van zichzelf naar de ander, of naar de buitenwereld te verplaatsen.

Multitasken?

Zo kwam van het een het ander. Ondertussen schreef ik alvast een mooie mailing om het boek waar ik aan meewerk onder de aandacht van mijn yogi’s en winkelbezoekers te brengen. In mijn poging te multitasken had ik bijna een mail met het onderwerp ‘Natuurlijk Samen Komen’ uitgestuurd, zeker een streven van de bakker en mij, als boektitel iets minder geschikt.

Ondertussen raakte ook mijn systeem een tikje overprikkeld. Mijn aandacht verplaatste zich van mezelf naar de bakker die sinds de opening van onze winkel/yogastudio een half jaar geleden ergens onderweg 10 kilo was verloren. Daar had hij dan wel hele stevige armen voor teruggekregen. ’s Nachts als we elkaar troffen, hij met zijn vurige houtoven luchtje en ik die vanuit diepe slaap even gedag wilde zeggen tegen de thuiskomende bakker, porde ik bezorgd even in die uitstekende ribjes. Even knuffelen en dan uitgeput natuurlijk samen slapen.

Als de wereld er is, ben ik er niet

De volgende ochtend in een sprintje van huis naar de winkel om nog snel mijn eigen yoga oefeningen te doen voor de opening van de winkel. Op mijn matje gaat het dagen. In zes maanden tijd hebben we iets schitterend opgebouwd, maar de golf van enthousiasme heeft mij iets te ver weg van mijn eigen eilandje gespoeld. Sensitieve personen hebben de neiging de aandacht snel van zichzelf naar de ander, of naar de buitenwereld te verplaatsen.

De uitspraak “Als de wereld er is, ben ik er niet” is vaak van toepassing op (hoog) sensitieve mensen die nog binnenstebuiten leven.  Yoga werkt daarin voor mij ondersteunend, het verbindt me met mijn lichaam, houdt mijn aandacht dichtbij. Het brengt me rust, helderheid en kracht. De kunst is om dit ook in het dagelijks leven mee te nemen. Vanuit rust zie je de dingen zoals ze zijn en voel je wat nodig is om prettig te leven.

‘Niet kunnen’ is niet mogelijk

Soms komen studenten na de les klagen. “Tijdens de les lukt de boom me helemaal niet, maar thuis kan ik het wel.” De boom is een balansoefening waarbij je op een been staat. Ik vertel mijn studenten dan dat het niet gaat om de balans zelf, maar om het bewust zijn van hoe je lichaam vanzelf balans zoekt.  Daar hoef je niets voor te doen, alleen te laten en te ont-spannen.

Vergeet de vorm en voel maar hoe je voeten op zoek zijn naar dat evenwicht.

Schitterend die intelligentie van je lichaam dat kleine aanpassingen maakt om in evenwicht te komen en blijven. Maar wij nemen dat persoonlijk. “Ik ben niet in balans”, “Kijk, hoe mooi ik in de boom sta”, “Ik kan deze oefening niet”. In de yoga is ‘niet kunnen’ een onmogelijkheid omdat er geen begin en eind is, geen van a naar b, geen vergelijk met toen en nu, want nu is alles wat er is, met wat zich daarin manifesteert.

Aandacht naar binnen…

En soms, dan is er zo’n les waarbij er opperste concentratie is als we de boom doen. Een voor een komen die zwaaiende armpjes en beentjes tot rust. De wind gaat liggen in het eerder zo stormachtige bos. Dan zie ik mijn kans schoon. Waar ik eerst het ‘goede’ voorbeeld geef door stevig verankerd met de blik op oneindig als beweegloze boom te staan, begin ik abrupt te bewegen. Ik zwaai van links naar rechts en stap even bij. Alsof de wind opsteekt, beginnen ook de studenten weer te zwieren, een teleurgestelde blik hier en daar want het “ging net zo goed”.

Het is prachtig als je vanuit rust in balans komt, het is schitterend als je in onrust nog steeds je balans kunt bewaren.

Dat is de les voor vandaag, een uitnodiging aan de studenten om juist in die buitenwereld vol sensaties, prikkels en beweging hun balans te bewaren door de aandacht binnen te houden. Ook een uitnodiging aan mezelf en laat ik nu dol zijn op uitnodigingen. Die neem ik graag aan. 

Liefs Brigitte


2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *